Precies twee maanden nadat hij overleed, was zijn verjaardag. 26 juni. Ik dacht: ‘ach, het is maar een datum’. Ik had niks gepland voor die dag, het zou ook 37 graden worden, dus sowieso te heet om ook maar iets te doen. Een gewone dag zou het dus worden, had ik bedacht.
Voor acht uur had ik al een appje van zijn broer. Heel lief. Daarna meer mensen die met toch even lieten weten dat ze aan me dachten. Ik ging toch maar even naar de markt en net toen ik weg wilde gaan, kwam een buurvrouw een bosje zonnebloemen brengen. Zo attent. Terug van de markt stond er een grote bos bloemen voor mijn deur. Van één van Marc zijn dochters. Ook zo lief. Terwijl ook zij wel een flinke bos bloemen kan gebruiken.
Op de begraafplaats stonden ook bloemen, maar het was heet, de vogels zwegen. Geen feestje. Niet hier op aarde in ieder geval.
Mijn lieve schat, je zou 63 geworden zijn, je was van 1963, ik heb nog weleens in mijn hoofd gehad dat dat een mooie reden zou zijn voor een wat groter verjaardagsfeest. Je mocht het niet halen. Ik wens je een groot feest toe daarboven, laat de sterren maar als discolampen tekeer gaan. Je hebt in ieder geval een behoorlijke groep mensen al bij je: je ouders, je zoon en misschien ook wel mijn moeder. Laat de muziek maar schallen in het heelal. Dat is een aards beeld, maar het lijkt me wel iets voor jou: een hemelse seventies party, met discosterren en al zoveel sterren van weleer die ook zijn overgegaan.
💖