Nadat mijn ex-man, de vader van mijn kinderen overleed, inmiddels alweer twaalf jaar geleden, kwam ik een kennis tegen die tegen me zei: “Wat heb jij toch een pech in je leven!” Die zin hakte er enorm in bij mij. Ik vond dat namelijk helemaal niet zo. Ik heb altijd een beetje het gevoel dat ik een zondagskind ben, ook al ben ik op een woensdag geboren. Misschien omdat mijn moeder vroeger altijd zei: “Marjolein vlindert overal doorheen”. Ik heb inmiddels ervaren hoe belangrijk dat soort opmerkingen kunnen zijn voor de beeldvorming over jezelf, zowel positief als negatief. Dat dat dus tegen mij gezegd werd, zette me aan het denken. Had ik echt zoveel pech in mijn leven? Ik was al gescheiden, nu was hij overleden. Ik kon het zo niet zien.
Nu, twaalf jaar later, ben ik mijn Marc verloren en komt die opmerking weer in mijn hoofd terug. En nog steeds vind ik niet dat ik zoveel pech heb. Natuurlijk, ik ben Marc kwijt en dat besef ik eigenlijk nog steeds niet helemaal. Ik mis hem en ik had het zo graag, zo graag, anders gezien. Maar: Ik kan wel terugkijken op een hele mooie relatie die acht jaar duurde en die mij veel gebracht heeft. In die acht jaren waren we elkaars steunpilaar, elkaars thuis, die jaren pakt niemand mij meer af. We hebben een leuk huis samen gekocht, waar we een periode samen hebben kunnen wonen. Ik heb veel om dankbaar voor te zijn: mijn drie kinderen die opgegroeid zijn tot lieve volwassenen en die hun eigen levens leiden. Mijn lieve kleinzoon. Ik heb sinds vorig jaar een bedrijfje samen met mijn zus, dat me veel plezier geeft, waar ik mijn creativiteit in kwijt kan, waar ik wat mee verdien en, en dat is menselijkerwijs misschien wel het belangrijkste: waardoor de band met mijn zus heel erg gegroeid is. De boerderij waar ik graag kom en waar een hele groep aan prachtige mensen is. Mijn dierbare nicht waarmee ik de banden weer aanhaal.
En ja, als ik het vergelijk met mensen die een lang huwelijk hebben en samen blijven tot dik in hun tachtiger jaren, dan zou je kunnen zeggen dat ik pech heb. Ik heb een scheiding meegemaakt, het veel te vroege overlijden van de vader van mijn kinderen, hun verdriet daarom en het gemis dat blijft, ik heb al afscheid moeten nemen van mijn moeder en nu van de grote liefde van mijn leven. Maar is dat pech? Ik kan het nog steeds niet zo zien. Het is mijn leven, ik ben ik, juist door wat ik heb meegemaakt. Er zijn dingen die ik nu anders zou doen, of die ik graag anders had gezien, maar zo is het nu eenmaal niet gegaan. Dit is mijn leven, mijn les, mijn pad. En ik zou daar niks aan willen veranderen. Er is eigenlijk niks waar ik echt spijt van heb. Het is mijn leven en dat is goed zoals het is. Dus nee, ik heb geen pech in mijn leven.