Als iemand er niet meer is, gebruiken we tegenwoordig meestal het woord ‘overleden’. Ook ik gebruik dat woord. Marc is overleden. Drie woorden, één zinnetje, woorden die totaal niet bij elkaar horen. Maar toch is het wel zo. Ik heb vele mensen die boodschap moeten brengen. Het is inmiddels een hanteerbare zin geworden, een buitenkant zonder dat de betekenis meteen binnenkomt. Alsof er een mooie verpakking omheen gevouwen is. Marc is overleden.
Zeven weken na zijn overlijden liep ik in ons huis en zei, zomaar uit het niks, ineens hardop: “Marc is dood.” Het sloeg in als een bom. Ik moet stokstijf stil en met grote verbaasde ogen in mijn eigen gang hebben gestaan. Alsof ik iemand tegenkwam die me een nieuwtje vertelde. “Heb je het al gehoord? Marc is dood.” Ik had dat woord in combinatie met het gebeurde nog niet gebruikt, maar het komt totaal anders binnen dan ‘overleden’. Alsof er rond het woord ‘overleden’ een soort verdoving hangt, een mistige wolk die het mooier maakt dan het is. Het woord ‘dood’ is direct en rauw en komt genadeloos binnen.
Het blijft toch een soort van onwerkelijk voelen wat er is gebeurd. Ik denk steeds dat het op een gegeven moment wel moet landen, in delen, in een miljoen verschillende momenten en stukjes. Dat dan het laatste stukje in de puzzel klikt en het besef daar is. Dat je dan volledig beseft wat er is gebeurd en wat dat voor impact heeft op jouw verdere leven. Dat je dat helemaal weet en voelt. Dat was, merk ik, misschien wel wat ik verwachtte. Maar, ik denk nu dat dat misschien wel helemaal niet gaat gebeuren. Misschien wordt dat besef wel nooit helemaal volledig en misschien is dat zelfs wel goed of prettig. Een slinks spelletje van je brein om je te beschermen tegen teveel impact en pijn.
Niet één groot volledig besef, maar een versplintering van stukjes die allemaal op zichzelf staan en wel behoren tot Het Besef, maar niet samen één geheel vormen. Zoals het woord ‘overleden’ het nog enigszins zacht en verpakt houdt, en ‘dood’ de rauwe waarheid meer laat voelen. Maar er zijn veel meer stukjes die deel uitmaken van het besef. Zijn stem of zijn blik, in een fractie van een seconde op een onbewaakt moment, te kort om het te kunnen pakken. Een zin in een liedje, die ineens een gevoelige snaar raakt, waardoor je ineens weer zit te huilen in de auto. Een foto waar je anders naar kijkt, alsof je de betreffende herinnering weer tot leven wil wekken. Zo heb ik nog een paar bussen van zijn favoriete deodorant waar ik af en toe mee rond spuit, zijn geurtje. De weekenddeo zoals we hem noemden. Allemaal stukjes besef van dezelfde allesomvattende waarheid: Marc is dood.
Ja dat klinkt inderdaad hart hè hij is dood. Ik begrijp jouw reactie wel.
Ik denk zeker dat veel dingen ineens heel anders binnen komen.
Even lekker zijn deo spuiten voor een goed gevoel. Sterkte meis je doet het goed.♥️😘
Dat besef gaat nooit samenkomen tot een geheel, in mijn beleving. En dat is maar goed ook. Het komt in kleine delen. Dat je denkt “verdorie jij had hier bij moeten zijn”. In kleine dingen die je ziet, hoort, denkt. In nieuwe gebeurtenissen en oude herinneringen. Ik zit na 12(!) jaar soms in de tuin nog ineens te janken als een witte vlinder bij Mick gaat zitten. En dat is alleen maar een teken dat je heel veel van iemand houdt. Het besef wordt alleen nooit een geheel. En inderdaad, dat is misschien maar goed ook. Dat zou veel te groot zijn voor ons menselijke brein om te bevatten
Dat is misschien wel zo, dat dacht ik ook al: dat is te groot voor ons om te bevatten… We nemen ze met ons mee, al die mensen waar we van houden en die hier niet meer zijn, maar jeetje… het worden er steeds meer…