Nadat mijn moeder overleed, in juni 2019 aan het begin van de avond, zagen we uit het ziekenhuisraam een prachtige zonsondergang en zes luchtballonnen. Een prachtig gezicht. De herinnering eraan geeft me nog altijd een warm, liefdevol gevoel. Alsof ze begeleid werd.
Sinds we in Amersfoort wonen, zien we vaak luchtballonnen vanuit onze achtertuin. We kijken naar het oosten en in Barneveld zit een bedrijf dat ballonvaarten organiseert. Het blijft altijd een fascinerend gezicht.
Toen Marc in de ambulance naar het ziekenhuis in Amersfoort werd gebracht, reed ik erachteraan. Vlakbij het ziekenhuis zag ik in de lucht ineens een luchtballon voor me. En waar ik het in onze achtertuin altijd een mooi gezicht vind, had ik er, zo dicht bij het ziekenhuis, ineens weer een heel andere associatie bij. Ik mompelde in mezelf: ‘rot op met die luchtballon’. Kennelijk zag ik het als een slecht voorteken, een voorteken van een ziel die door een luchtballon wordt weggevoerd, weg van de aarde, weg van zijn aardse geliefden.
Helaas klopte het voorgevoel dat de luchtballon me gaf, Marc overleed enkele uren later in het ziekenhuis. Wonderlijk hoe het zien van een luchtballon op verschillende plekken, zulke verschillende associaties kan geven. Ik ben benieuwd of ik de luchtballonnen vanuit onze achtertuin, straks weer neutraler kan zien.