Even bijpraten

Het is alweer even geleden dat ik schreef over dagelijkse beslommeringen, dus laten we dat even doen!

De zwangerschap van dochterlief vordert gestaag en tot nu toe zonder problemen, ze is is al over de helft en de levensvatbaarheidsgrens is bijna bereikt! Dat is toch altijd wel een mooi moment, al hoop je natuurlijk dat hij nog lang niet geboren wordt. Het is pas net herfst en hij moet nog wachten tot midden in de winter!

Mick ontwikkelt zich ondertussen goed, begint in kleine zinnetjes te praten en zijn blonde krullen groeien ook lekker. Het is een heerlijk ventje. Toen ik er laatst was en zo’n heerlijke cappuccino kreeg, was hij er als de kippen bij en stond hij bij me te bedelen om het melkschuim, hij had ontdekt dat hij dat heel erg lekker vindt! En ik vind die cappuccino’s erg lekker, dus ik heb mezelf ook zo’n apparaat kado gegeven. Lekker hoor.

Met Fiona gaat het uitstekend. Vanaf 6 uur ’s morgens staat ze aan het kattenluik te krabben, want ze moet NAAR BUITEN!! Om 6.25 uur gaat het luik open en dan is ze ook meteen vertrokken. Een uur later ongeveer komt ze weer binnen om haar yoghurt op te eten, dat is wel een eis. Laatst was ik het vergeten, bleef ze maar om me heen dralen, keek me heel verwijtend aan en ging weer naar buiten. Ik liep naar de keuken en dacht: ‘Yoghurt, natuurlijk!’ Ik heb het maar snel neergezet. Tien minuten later kwam ze checken of ik de hint inmiddels begrepen had. ’s Avonds komt ze dan weer binnen en gaat op het bed liggen en soms blijft ze heel lang buiten en moet ik haar roepen, dan komt ze uiteindelijk wel, gelukkig. Ik ben heel blij met haar en ik denk zij ook wel met mij.

Het braderieseizoen loopt nu écht teneinde. Nog één markt aanstaande zaterdag, eentje die we vergeten waren. We hadden ons aangemeld vlak na de begrafenis en net voor we erachter kwamen dat ze ons op een andere braderie vergeten waren, plus, we hadden van deze markt geen bevestiging gekregen. Glad vergeten. Tot er een factuur binnenkwam. Even consternatie, maar het is allemaal weer gelukt. Zaterdag onze laatste markt in Amersfoort, een thuiswedstrijd. Daarna hebben we zes weekends vrij en dan komen de sinterkerstmarkten.

De moestuin is bijna leeg, er staan nog wat paprika’s te hopen dat ze nog rood worden, verder nog wat boerenkool en palmkool en er komen zowaar een paar echte broccoli’s in mijn broccoliplanten! Ik heb tomatensaus in de vriezer en in potjes. Ik heb er heerlijke tomatensoep van gemaakt. En ik heb zo’n kweekbak op pootjes met een kap gekocht om in het naseizoen nog makkelijk wat te kunnen kweken. Ik heb er nu winterpostelein, tatsoi (een soort paksoi) en meiraapjes in zitten, en nog een bakje met spinazie.

We duiken de herfst en de winter in, vroeg donker, laat licht, minder markten. Ik ben benieuwd hoe dat me gaat bevallen zo’n eerste jaar. Ik ga het meemaken. Marc had een hekel aan kerst en dus hebben we al jaren geen kerstversiering in huis. Ik ben er ook geen heel groot fan van, een kerstboom zal ik niet nemen, maar ik denk wel dat ik hier en daar wat bescheiden kerstversiering zal aanbrengen. Dochterlief gaat een keer mee naar een tuincentrum en zij is een heel grote kerstliefhebber, dus het zal wel goedkomen. Het lijkt erop dat Mick op zijn moeder lijkt in dezen, want bij het zien van de kerstafdeling in opbouw bij het tuincentrum laatst, zei hij: “waauuuuuwwwww….!”

En ondertussen is het dus alweer bijna een half jaar geleden. Een half jaar zonder Marc. Zo’n grote verandering in mijn leven, zoveel dingen zijn nu anders, en ook weer niet. Het gaat me op zich best heel erg goed af, dus ik heb er vertrouwen in dat ik in het donkere seizoen dat voor ons ligt, ook wel een weg zal vinden. Op dit moment help ik mijn zus in ieder geval met het haken van Pietjes voor de sinterklaaslijnen, ik heb nog genoeg te breien voor de nieuwe kleinzoon en ik heb mezelf een starterspakket naaldvilten kado gedaan, daar ga ik eens lekker mee experimenteren deze komende tijd.