De Wissel

Steeds meer begin ik wat er dit jaar gebeurd is, te zien als een soort wissel op een spoorweg. Je leidt een bepaald leven, in mijn geval een leven met Marc, je bent lekker aan het rijden op het spoor en dan is daar ineens een wissel en plotsklaps zit je op een ander spoor. Een spoor dat Marc niet meer volgt.

Zo maar van het ene leven dat prima was, naar het andere leven, dat ook best heel goed is. Ik worstel daar een beetje mee, dat ik gewoon mijn leven verder leid, dat ik het best naar mijn zin heb, dat ik functioneer, ook zonder Marc. Al gebeurt het nog vaak genoeg dat ik moet huilen, bij een liedje dat herinneringen oproept, bij een blik op zijn foto, zomaar ineens, bij het horen van een tekst in een liedje waar ik nooit eerder op aansloeg, een scène in een film die ik kijk. Zoveel momenten waarop ineens de tranen weer in mijn ogen staan. Die stukjes besef waar ik het eerder over gehad heb. De verbijstering van wat er eigenlijk gebeurd is, nu alweer ruim een half jaar geleden.

Verder is mijn leven hetzelfde gebleven, mijn werk, ons bedrijfje, het huis. En tegelijkertijd is er ontzettend veel veranderd. Het huis voelt anders. Fiona loopt er rond. Hetzelfde en toch totaal anders. Marc en Fiona zijn onverenigbaar, twee totaal verschillende werelden. Zoals Marc altijd zei: “kat erin, Marc eruit”. En ja, toen Marc ‘eruit’ was, kwam Fiona erin.
Geen gezeul meer met de rolstoel, opklappen in de auto. Geen “neem je nog even een flesje water mee?” Geen ritjes meer naar Duitsland voor tabak. Geen sigaretten meer draaien. Niet meer in de kou op een terras zitten met een dekentje. Geen beenprotheses in de slaapkamer of naast de tafel. Geen medicatie, geen insuline meer in de koelkast.
Ik eet weer vaak quiche en lasagne, en rijst, ga weer stamppotten maken. Allemaal dingen waarvan Marc dan zei: “Moet dat echt? Ja, ik eet het wel hoor, maar het is niet mijn favoriet”. En ja, ik heb zelfs wat kerstspulletjes gekocht. Marc haatte kerst. Niet dat ik nou zo enorm van kerst hou, de laatste keren voordat ik Marc kende en een kerstboom had staan, dacht ik vaak: ‘Ik zet het ding neer en breek hem twee of drie weken later weer af, maar heb ik er nou eigenlijk naar gekeken?’ Dus nu heb ik een guirlande gekocht, lichtjes, een slinger en wat ballen, ik probeer het gewoon. En de kerst-Siepie van de Hema, met lichtjes, net Fiona, dus die moest ik wel hebben natuurlijk.

En dan Mick. De eerste keren dat hij bij mij thuis kwam, keek hij uitgebreid naar de foto van Marc. Hij praatte toen nog nauwelijks, maar het was duidelijk dat hij ‘keet-opa’ nog wel kende. Nu is dat niet meer en dat is ook goed, het kind weet niet wat dood is en dat houden we graag zo lang mogelijk zo. Nu komt hij en zegt hij “oma!” Hij herkent zelfs mijn auto al op de parkeerplaats: “oma auto!” Auto’s zijn in Mick zijn leven heel belangrijk! Marc heeft hem gekend tot hij bijna ging lopen, de bijna-peuter die nu af en toe door mijn huis loopt, is alweer een totaal ander kind.

En dus leef ik gewoon verder, met al mijn geliefden om me heen, behalve dan die ene die ik zo lief heb, die grote man en zijn sigaret, zijn koffie met een glas water, met die grote mond en dat kleine hartje die zo liefdevol naar me kon kijken.