Wat komt er die eerste dagen na een overlijden veel op je af. Zeker als het totaal onverwacht is.
Vroeg in de morgen je geliefden de stuipen op het lijf jagen door ze iets te vertellen dat je zelf eigenlijk helemaal niet gelooft, nadat het je gelukt is twee uurtjes te slapen. Klopt het wel wat ik zeg? Wat nou als het niet waar is? Dan kijkt niemand me meer aan.
Rijen aan keuzes en beslissingen. Dingen waar je nooit over nagedacht hebt. Kleding kiezen, een graf kiezen. Tot je beseft dat als je een graf kiest voor je partner, dat ook jouw plekje wordt, ooit in de toekomst. Ik heb mijn kinderen moeten beloven dat dat nog minstens 35 jaar duurt, mijn oudste dochter eist zelfs veertig jaar.
We kozen voor een familiekamer, zodat we hem doorlopend konden bezoeken. Maar het blijft raar. Je ziet hem liggen, je weet wat er gebeurd is, wat het betekent en toch heeft je gevoel heel veel meer tijd nodig om de nieuwe situatie te accepteren en te integreren. Je ziel wil het nog niet bevatten. Nieuwe tijdelijke routines, wandelen op de begraafplaats, kijken bij zijn plekje, hier komt hij straks te liggen. Je zegt het tegen jezelf, maar beseft het tegelijkertijd helemaal niet. Nog maar even bij hem kijken in de familiekamer. Ja, het is echt Marc die daar ligt.
Ik vroeg de begrafenisondernemer of ze het wel checken, of iemand echt overleden is, omdat ik het idee had dat ik onzin zat te vertellen. Maar later belde hij, om te melden dat mijn schatje was opgehaald uit het ziekenhuis en overgebracht was naar het rouwcentrum. Het was dus echt zo, ze hadden hem gevonden, hij lag echt in het mortuarium van het ziekenhuis. Weer een stukje besef. Ik had het logischer gevonden als het ziekenhuis had gebeld om te melden dat meneer al twee dagen geen bezoek had ontvangen en waarom we niet kwamen.
Toen we hem mochten zien toen hij in zijn kist lag, weer een stukje besef. Het is echt zo. Hij zit niet thuis naast me op de bank, of in zijn tuinstoel in de tuin met een sigaret, omdat hij hier in een kist ligt. Te zot voor woorden. Waarom?
De begrafenis, de mooie woorden, die bloemenzee, de kist die begeleid wordt naar zijn rustplaats. Al die verdrietige mensen, al die knuffels. Iedereen verbijsterd en uit het veld geslagen. Daarna naar huis, totaal leeg, maar met heel lieve mensen om me heen. Ze zorgen zo goed voor me, kennelijk moet dat nu even, er moet voor me gezorgd worden, men wil lief voor me zijn. Daar is een reden voor.
Hoeveel stukjes besef moet je doormaken voor het besef compleet is? Ik heb geen idee. Mijn besef is na ruim twee weken nog lang niet compleet.
🌸🍂..
💖