Fiona

Ik wist het natuurlijk al, maar rouw heeft me ook echt geleerd dat er twee tegengestelden tegelijkertijd de waarheid kunnen zijn.

Zo zat ik veel te snel na Marc’s overlijden al te kijken op de website www.ikzoekbaas.nl, een site van verschillende asiels. Ik wilde op termijn wel weer een kat. Voor de gezelligheid, ik ben nu eenmaal een kattenmens. Marc hield niet van katten, al hadden we er kort geleden nog een gesprek over. Hij vond dat, als ik echt heel graag een kat wilde, als dat een diepe wens van mij was, dat ik dat dan moest doen. Hij wilde mijn grote dromen niet in de weg staan. Een diepe wens was het op dat moment niet. Ik vertelde hem dat ik geen kat hoefde. Dat ik weet dat hij er niet van houdt, en hij is de hele dag thuis. Dat ik er geen gezeur voor over had, als de kat iets kapot zou maken, z’n nagels krabt aan de bank of op het aanrecht gaat zitten. Ik eindigde mijn relaas met: “Als ik ooit alleen zou zijn, zou ik heus wel weer een kat nemen”. Ik weet eigenlijk niet of hij daar iets op antwoordde. Met ‘ooit’ bedoelde ik niet volgende maand. Ik bedoelde minimaal over tien jaar ofzo.

Dus keek ik kort na Marc zijn overlijden al naar katten. Gewoon eentje, geen koppel. Niet een heel jong kitten, maar ook weer niet stokoud. De kat moest wel naar buiten mogen, want ik ga niet mijn hele tuin afschermen. Geen grote problemen als onzindelijkheid en dergelijke. En het liefst een dier dat zichzelf ook goed kan vermaken, niet eentje die op je staat te wachten en je de hele avond gijzelt op de bank omdat hij op schoot moet liggen. Tuurlijk, je kan een kat van je schoot af zetten, maar als zo’n beestje eenmaal lekker ligt, doe je dat ook niet zo snel.

Ik maakte een account aan en zette hartjes bij katten die me aanstonden. Als eerste stuitte ik op Jor, een witte Britse korthaar met twee verschillende kleuren ogen. Wat bijzonder! Toen bedacht ik dat ik een zwarte bank heb, als ik dan toch de keuze heb, dan liever geen hele witte kat. Eerst zocht ik naar katers, want die zijn liever, aanhaliger. Later dacht ik: een eigenwijs dametje is ook wel heel leuk. Op een gegeven moment had ik een leuke zwart/witte kater op het oog, die een hele leuke beschrijving had. Ik vroeg het asiel om wat meer informatie. Meneer kon beter niet in een buurt wonen met meerdere katers en hij had speciale voeding in verband met zijn onzindelijkheid. Oké, exit. Een in huis plassende kat, als je dat een keer hebt meegemaakt, wil je dat ECHT niet meer.

En toen was daar Fiona. Een kleine, zwarte poes van nog geen twee jaar oud. Mijn zus was nog eerder fan van haar dan ik, want ik deelde alle perikelen rondom ‘de kat’ in de familie-app. Ik vulde het formulier in op de website. Ik wilde wel kennis maken met Fiona, nog met de veilige buffer in mijn hoofd dat ik twee weken later voor een midweekje met mijn dochter en haar gezin mee op vakantie mocht en het toch pas na die tijd zou gaan spelen…

Het klikte wel met Fiona, ze kwam meteen naar met toe, liep over me heen toen ik op de grond bij haar zat. (En kattenliefhebbers weten: een kat HOORT over je heen te lopen!) Ik besprak met het de dierenverzorgster, ook de vakantie. En zij zei iets wat mijn hele plan weer overhoop gooide en mijn gevoelens in de war: “Als je een goede oppas hebt, is ze bij jou thuis beter af dan hier”. En daar ga je dan. Oppassen genoeg, de hele familie stond te springen. Alleen was ik even compleet van de kaart. Dan merk je wel dat je labiel bent. Iedereen moedigde me aan en diep ik mijn hart wist ik het antwoord ook wel, het liep alleen anders dan ik in mijn hoofd had. Meteen maar even langs de dierenwinkel gereden. En dus heb ik haar gisterenmiddag, tweede Pinksterdag, opgehaald bij het asiel. Ze liep uit zichzelf zo de reismand in, zo van: ‘Ah, jij weer? Met jou wil ik wel mee.’ Thuis heeft ze alle hoeken en gaten van de woonkamer en keuken onderzocht en kwam toen op de bank erbij zitten om knuffels te halen.

Het is enorm dubbel. Ik heb dan ook weer even flink zitten huilen. Aan de ene kant ben ik blij en denk ik dat ik met Fiona echt geboft heb. Zo’n lief katje! Aan de andere kant, het is precies een maand na het overlijden van Marc. Een maand. Wat is nou een maand? En ik heb al een kat in huis! Wat moet hij nou denken als hij om het hoekje kijkt? Een maand later heeft ze me al vervangen door een kat? En nee, Fiona kan Marc nooit vervangen en hij zal eerder denken: goed zo, ze heeft weer wat gezelschap, maar toch. Misschien is het wel gewoon omdat ik dingen aan het doen ben die ik hem niet kan vertellen, die hij niet meer heeft meegemaakt, waar hij niet van weet. Ik ben nieuwe herinneringen aan het maken, mijn leven opnieuw aan het inrichten, zonder hem. Ik ga verder, ik leef en het leven gaat door, waar het zijne gestopt is. En dat is heel pijnlijk.