Toen ik na mijn scheiding, 18 jaar geleden, ging verhuizen, kocht ik een kristal die je voor het raam op moest hangen. Hij zou positieve energie geven en dat kon ik in mijn nieuwe huis, na de scheiding, wel gebruiken. De kamer werd, als de zon erop scheen, dan gevuld met tientallen regenboogjes. Jarenlang hing het kristal voor het zijraam, waar hij vaak het licht ving.
Toen ik met Marc verhuisde naar ons benedenappartement, nam ik het kristal mee. We hingen hem voor het kamerraam. Toen verhuisden we naar Amersfoort. Dat is 2,5 jaar geleden.
Zo’n drie weken na Marc’s overlijden ruimde ik iets op in de ladekast in onze slaapkamer. Een papiertje dwarrelde achter de kast. Ik keek erachter en eronder, maar ik zag het papier niet. Vreemd. Waar is die zo snel gebleven? Ik keek achter de kast en zag dat een deel van de achterwand los hing, wellicht was het papiertje net daartussen beland en lag hij nu achter de laden? Ik trok verschillende lades naar voren en eruit, maar vond het niet. Wel zag ik iets anders, er ging een touwtje met iets eraan tussen de lades. Wat was dat nou? Ik weet nog dat de ladekast, met vulling en al, in de verhuiswagen op zijn kant had gestaan en dat er van alles uitviel en in verkeerde lades terecht was gekomen. Zo ook dus dit touwtje met een haakje eraan. Een rood touwtje. Ik haalde het los en hield ineens het kristal in mijn hand. Wow, het regenboogkristal. Die had ik helemaal niet gemist. Hoe kon ik die nou niet gemist hebben? Marc heb ik er ook nooit over gehoord.
Maar daar is hij dus weer. Alsof het een kado is van Marc. ‘Hier zijn je regenboogjes, die mogen het huis weer vullen met positieve energie. Dat kun je wel gebruiken’. Ik heb hem meteen weer opgehangen. Voor het keukenraam, dat is de plek waar na de middag de zon komt en daar kan hij tot zonsondergang zorgen voor positieve energie.