Fiona de buitenkat

Dat Fiona een buitenkat zou worden, stond vanaf het begin vast. Het asiel had als voorwaarde gesteld dat ze naar buiten moest kunnen. In haar vorige huis mocht ze dat niet en dat had, volgens het asiel, voor frustratie gezorgd. Maar eerst moest ze zes weken binnen blijven, om aan haar nieuwe huis te wennen.

Na vijf-en-een-halve week liet ik haar voor het eerst even buiten. Doodeng vond ik het. Ik liep achter haar aan bij iedere stap die ze zette. Nee, niet te ver die hoek in, ojee, daar kan ze door de schutting! Na twintig minuten heb ik haar opgepakt en weer binnen gezet. Ik was helemaal over de zeik. Hartslag torenhoog. Doodeng vond ik het. Voor de kier waar ik dacht dat ze door kon heb ik een lat gezet en zo ging het de volgende dagen al een stuk beter. Na een paar dagen zat ik in mijn tuinstoel en hoorde ineens een boel tumult in het gangetje. Waar is Fiona? Niet in de tuin. Verdorie! Ik deed de poortdeur open en daar zat ze, een klein stukje verderop, in elkaar gedoken tegenover een grijs/witte kater, oren achterover. De kater van de buurman zat op zijn schutting de consternatie gade te slaan. Ik heb de grijs/witte kater weggejaagd, maar daar werd Fiona niet rustiger van. Ze is waarschijnlijk toch via de egelsnelweg, die ik naar mijn idee voldoende had afgesloten, de tuin uit gegaan en was natuurlijk even rustig aan het rondkijken toen ze de kater tegen kwam. Ze wist op dat moment ook niet meer goed hoe ze terug moest komen. Ze reageerde niet op mij en ze zat voor een hek waarachter een groot onbegaanbaar plantsoen is. Daar mocht ze dus echt niet overheen, dan zou ik haar kwijt zijn. Dus ik moest haar oppakken. Ik drukte haar tegen de grond terwijl de nagels en tanden mijn arm bewerkten, maar ik liet haar niet los. Ik kon haar uiteindelijk oppakken en mee naar huis nemen. Daar werd zij al meteen weer rustig. Ze ging eten en drinken en zichzelf wassen. Ik ging mijn wonden verzorgen, flink wat krabben, wat diepere wonden van nagels en een flinke beet in mijn pols. Ze had gehandeld uit pure adrenaline, iets met ‘een kat in het nauw maakt rare sprongen’. Ik heb een uur lang gehuild van de schrik.

Ik besloot haar een dag binnen te houden, niet als straf, maar gewoon om allebei even bij te komen van de schrik. Daarna ging het buitenavontuur verder. Ik heb de openingen nog beter afgesloten en ze bleef keurig in de tuin. Ondertussen oefenden we met het kattenluik, ze leek het maar niet te begrijpen. Tot afgelopen donderdag. Ik had het luik geprogrammeerd dat het om 16.00 uur open ging, maar overrulede dat steeds. Alleen die dag was ik het vergeten. Om 16.40 uur kreeg ik op mijn werk de melding dat het luik volgens programma, om 16.00 uur, ontgrendeld was. O ja, verdorie, dat moet ik nog aanpassen! Ik zag wel dat Fiona rond 16.15 uur een paar keer door het luik gekeken had. Toen ik om 17.45 uur thuis kwam, was het huis leeg. Voor de achterdeur, in de tuin, zat Fiona. Was ze er dus toch doorheen gegaan, terwijl de melding dat niet zei! Oké, weer een stapje. Buiten zonder mij erbij en zelf door het luik gegaan. De volgende ochtend maar eens gekeken wat ze doet, ze krabt aan het luik tot hij gaat bewegen en dan duikt ze er ineens doorheen. Wederom alleen een melding dat ze door het luik kijkt. Ze is de hele dag buiten geweest, komt af en toe binnen voor eten of de kattenbak, ik ben even naar de supermarkt geweest, niks aan de hand. Tussen 19 en 20 uur komt ze wel een keer binnen waarna ik de buitendeur kan sluiten.

Zaterdag ging ik even naar de markt en de boerderij. Iets langer weg dus. Ik kom thuis. Geen Fiona, ook niet in de tuin. Ojee, nu is ze er vandoor! Ik roepen en een rondje om het huis lopen. Kom ik weer in de achtertuin, loopt ze op de schutting! Oké, dan heeft het geen zin meer om de tuin af te sluiten. Ik wist dat dat moment zou komen, nu heeft ze de vrijheid. Maargoed, ze kwam toch terug omdat ik haar riep. Ik heb de egelsnelwegbarricade weggehaald zodat ze ook onder de schutting door kan. Ze vindt het buiten echt het einde. Springt op de schutting, loopt op de schutting alsof ze nooit anders gedaan heeft, gaat het dak van de overkapping op, verdwijnt voor een uurtje en duikt dan weer op. Of ze gaat gewoon lekker in de moestuin bij de bonenstaken liggen, of ze loert via de egelsnelweg naar wat er buiten de tuin gebeurt. Één keer kwam ze wild de tuin inrennen, haren op haar rug overeind en een dikke staart. Vast een andere kat tegengekomen, maar ze weet de weg terug naar huis te vinden. Nu alleen nog het kattenluik van buiten naar binnen gebruiken, dan ben ik gerust.

’s Avonds vond ik haar in de badkamer in een hoekje onder het badkamermeubel. Ik vermoed dat ze daar is gaan zitten omdat het allemaal even teveel werd ofzo, overprikkeld. Toen ik naar bed ging, lag ze op mijn voeteneinde, diep in slaap, ze werd niet wakker van mij in ieder geval. Ze moet bekaf zijn geweest na haar eerste volle dag buiten in vrijheid. Wat een indrukken moet ze gehad hebben! Zondag uiteraard weer naar buiten. Ik ging even naar de begraafplaats en kwam twee uurtjes later terug. Meteen de buitendeur maar open, maar ik zag haar niet. Toen ik naar de keuken liep, kwam ze me tegemoet. Hè, was je binnen? Dus even gecheckt op de app van het kattenluik en jawel, een melding van een uur eerder dat Fiona binnen was gekomen. Oké, dat kan ze dus ook. Waarschijnlijk om naar de kattenbak te gaan ofzo. Fiona heeft nu officieel haar buitenkat-diploma!