Laatste keren

Toen we net samen waren, hadden we het weleens over eerste keren. De eerste kus, de eerste keer hand in hand, de eerste keer dat je zegt dat je van de ander houdt. Eerste keer onze wederzijdse kinderen en moeders ontmoeten. De eerste keer blijven slapen, de eerste keer samen naar de supermarkt, eerste kerst, eerste oud en nieuw, eerste koningsdag. De eerste ruzie.

Ik zei al na een paar dagen tegen Marc dat ik van hem hield. Zelf vond ik dat veel te snel, maar zo voelde ik het. En het was wederzijds. De eerste kus volgde tijdens onze eerste date. Een aantal kinderen ontmoetten we vijf dagen later. Een paar weken later bleef ik voor het eerst slapen in Loosdrecht, op de avond dat ik zijn moeder ontmoette.

De eerste keer dat Marc in het ziekenhuis lag, dat ik het meemaakte, was twee jaar later. Helaas volgden er daarvan nog een flink aantal volgende keren.

Maar net als eerste keren zijn er ook laatste keren. Alleen, daar merk je niet zoveel van. De laatste keer tanden poetsen, de laatste keer iets eten. De laatste keer dat je je aankleedt. De laatste keer dat je je huis uit gaat, in een auto rijdt, de laatste keer dat je thuiskomt. De laatste stap die je zet. En in het geval van Marc ook zeker: de laatste kop koffie en de laatste sigaret. De laatste keer dat hij een intro van Barry White letterlijk meepraatte. In het laatste whatsapp berichtje zei hij tegen me: ‘Je moet eens weten… love you maatje van me’, met een kus en een hartje. Op zijn typische manier van schrijven, zonder ik, of I in dit geval. Ik denk dat ik die laat afdrukken.

De laatste keer dat je je geliefde aankijkt en zegt dat je van elkaar houdt. Ik weet nu van Marc wanneer die laatste keren waren. En het aller- allerlaatste wat we van elkaar zagen was dat moment dat we allebei zeiden dat we van de ander houden. Ik, staand naast een ziekenhuisbed, rond middernacht. Ik keek hem in de ogen. Hij, zittend op het bed, met een zuurstofmasker op, maar hij zei het, ik zag het aan zijn mond. Daarna werd ik meegenomen naar een andere ruimte. De laatste keer. Toen ik hem weer zag, was hij al op weg, weg van hier.

En dan komen er weer allemaal nieuwe eerste keren. En laatste keren. De aller- allerlaatste keer dat ik hem zag. De eerste keer dat ik alleen thuis kwam, nu echt alleen. De eerste nacht alleen, en dan niet omdat hij in het ziekenhuis lag. De eerste keer weer naar mijn werk, de eerste keer in de supermarkt. De eerste keer weer naar de boerderij, een week nadat hij zijn aller- allerlaatste dag daar doorbracht. Laatste keren, het is maar goed dat je dat niet weet.