Geen woorden

Waar moet ik beginnen? Hoe moet ik het zeggen? Velen van jullie hebben met ons meegeleefd, met alles wat er gebeurde. Onze liefde begon zo’n beetje in de openbaarheid van de bloggerssite waar we beiden schreven en nu moet ik jullie vertellen dat mijn lieve Marc er niet meer is…

Zomaar ineens is hij gevlogen, zomaar van de ene op de andere dag. Na alle problemen die hij op zijn bordje kreeg en die hij allemaal oploste, of ermee leerde leven, was dit er net eentje teveel. Een vierde hartinfarct zorgde ervoor dat de weegschaal omsloeg naar de andere kant: teveel schade, het lukt niet meer. Het gaat niet meer, het is voorbij. Een leven voorbij, een liefde voorbij. De aardse versie dan, want onze zielenliefde zal altijd blijven bestaan. Al is dat niet wat ik wil. Ik wil hem naast me, mopperend op de bank, in de tuin met een sigaret, zingend in de auto, samen tanden poetsen in de badkamer, samen wakker worden. Mijn maatje. Veel te snel, veel te kort. Hoe moet dat nu? Ik zal ermee akkoord moeten gaan. Er is geen keuze.

Zoveel meegemaakt, verhuizingen, ziekenhuisopnames. Het leerde me dat Marc altijd doorgaat, dat hij altijd een weg vindt. En zo dacht ik nu ook dat het wel goed zou komen, het komt bij Marc altijd goed, of, zoals hij zelf altijd zei: “Het komt altijd goed, en als het niet goed komt, is dat weer goed.” Maar dit kan toch helemaal niet goed zijn? Ik vind het niet goed!

We verhuisden naar Amersfoort, ik vond mezelf al behoorlijk ingeburgerd, maar daar stond ik dan, die laatste zondag van april, toen ik na de eerste shock graag wilde kijken naar de plek waar we mijn lieve Marc zouden begraven. Met mijn jongste dochter en schoonzoon gingen we er kijken, om een beeld te krijgen. Het is er prachtig, hoge bomen, veel lichte plekken, overal hoor je er vogels fluiten. Er zijn eekhoorns en reeën. Ik ben er inmiddels veel te bekend. Maar mijn Marc was er nog nooit geweest. Niet bij leven. En nu ligt hij daar, op een plekje dat we voor hem hebben uitgekozen, tussen hoge bomen, maar ook in de zon. Niet te bevatten. Onder een enorme berg bloemen. Een bordje met zijn naam. De naam die me zo bekend en zo dierbaar is. Die naam mag niet op een bordje op een graf!

En deze site zal weer een uitlaatklep voor me zijn, een totaal nieuwe wereld. De wereld van verdriet en rouw. Ik zal er mijn weg in moeten vinden. Ik ben mijn man verloren, mijn maatje, mijn Marc.