Ik ben best druk bezig. Ik schilder de kozijnen groen, weg met het zwart. De moestuin vraagt aandacht, het is tenslotte eind mei. Ik kijk online bij asiels naar een kat, ik maak spullen voor Zusjes De Jong. Ik wandel op de begraafplaats. De bloemen van de begrafenis liggen er nog, er staat een vogelbadje en een solar lampje. Het kaarsje dat ik eergisteren had aangestoken, brandde nog. Ik heb er een nieuwe naast gezet. Alleen dat bordje met zijn naam erop, dat hoort daar niet.
Zo is de hele dag gevuld met van alles en nog wat en de kluslijst is nog veel langer. Ik ben constant bezig en in beweging. Na het eten heb ik buiten een half uur dom Instafilmpjes zitten scrollen. Toen ging ik naar binnen en viel het ineens op me. Een gevoel van ‘ik vind het niet meer leuk’. Het heeft nu wel lang genoeg geduurd, alsof hij op vakantie is, of in het ziekenhuis ligt. Alsof ik even een tijdje alleen thuis mocht zijn. Daar hadden we het laatst nog over, dat het best fijn is om af en toe alleen thuis te zijn en dat ik dat nooit ben. Want hij is altijd thuis. Mede daarom wilde hij op vrijdag in de boerderijwinkel gaan helpen, dan had ik die middag alleen thuis. En nu ben ik altijd alleen thuis en nu wil ik het niet meer, ik ben er wel klaar mee. Dit was niet de bedoeling!
Ik heb dus maar even vier zakdoekjes vol gesnotterd, een pot thee gezet met een groot bakje M&M’s erbij en heb maar een nieuw deel van een serie zitten kijken. Series, ook zoiets. Hij downloadde allerlei series, vaak ook kostuumdrama’s, omdat ik dat zo leuk vind. En dan zei hij: “Ik weet eigenlijk niet waarom ik dat doe, want dan moet ik er zelf ook naar gaan zitten kijken”. Nou, dat hoeft dus niet meer en misschien heeft hij het, onbewust, wel hiervoor gedaan, dat ik die series kan kijken om zo mijn eenzame avonden op te vullen.
Ow lieve schat, was je maar even op vakantie of lag je desnoods in het ziekenhuis, dan kwam je in ieder geval weer thuis!